>เรื่องสั้น : กำหนดฟ้า ○ ชะตารัก

23 03 2011

> ชื่อเรื่อง : กำหนดฟ้า ○ ชะตารัก

ชื่อผู้แต่ง : เจิดจรัส • ขัดใจแม่


ชื่อตอน : Chapter1->ต้อนรับ ไสส่ง


ตอนที่ : 1


ป้านี..ให้ไอ้ฟักไปตามรีมามีอะไรจ้ะ   ภารีหญิงสาวตัวเล็ก หน้าตาน่ารักถามขึ้นขณะวิ่งเข้ามาในบ้านไม้ริมน้ำหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กนัก  หญิงเจ้าของชื่อ  จ้องมองหลานสาวตัวเองอย่างสำรวจขณะที่มีเด็กผู้หญิงแต่งกายไม่มิดชิด2คนกำลังบีบนวดให้อยู่

ไอ้รี..ปีนี้เอ็งอายุเท่าไหร่แล้ว?  ป้านีถาม  หญิงสาวหน้าถอดสีในขณะที่เม็ดเหงื่อเม็ดโตเริ่มผุดขึ้นเพราะความเหนื่อยที่วิ่งมาไกล
เอ่อ..ปีนี้..ปีนี้…  หญิงสาวไม่กล้าตอบมัวแต่อ้ำอึ้ง
ปีนี้อะไรเล่า!เอ็งก็พูดๆมาสักทีสิ   หญิงมีอายุตวาดเสียงแหลม ทำเอาเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆต่างมองหน้ากันอย่างหวาดกลัว
ปีนี้..ไอ้รีมันอายุ20แล้วจ้ะป้า   ชายหนุ่มตัวสูงใหญ่เดินเข้ามาก่อนจะตอบคำถามแทนหญิงสาว  ทำเอาหญิงสาวถึงกับหันขวับไปทำหน้าถมึงทึงใส่ทันที
20 แล้วเหรอ?อือ..ก็ดีแล้วพรุ่งนี้เข้าไปหาป้าที่ร้านด้วยนะ  หญิงมีอายุบอกก่อนจะล้มลงไปนอนให้เด็กผู้หญิง2คนบีบนวดต่อ  หญิงสาวได้แต่ยืนหน้าเจื่อน  เธอเริ่มรุ้ถึงหายนะที่จะเกิดขึ้นกับชีวิตของเธอในไม่ช้านี้แล้ว 
ภารีเดินเข้าห้องตัวเองไปก่อนจะล็อกประตูห้อง  หญิงสาวเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะคว้ากระเป๋าใบใหญ่ออกมาและรีบจับเสื้อผ้าที่มีอยู่ไม่มากยัดใส่กระเป๋าอย่างลวกๆ 
ตุ้บ!!  กล่องไม้ขนาดไม่ใหญ่หรือเล็กเกินไป หล่นลงมาทำให้ข้าวของที่อยู่ในนั้นกระจายอยู่ทั่ว  หญิงสาวละความสนใจจากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตรงหน้าไปยังกล่องใบนั้นทันที  เธอเอื้อมมือไปเก็บซองจดหมายที่กระจายอยู่ก่อนจะเปิดจดหมายฉบับหนึ่งออกอ่านอีกครั้ง
รี..ตอนนี้พี่กำลังหางานที่มั่นคงอยู่ รีรอพี่อยู่ที่บ้านป้านีไปก่อนนะ ถ้าพี่มีเงินและงานที่ดีเมื่อไหร่ พี่จะรีบกลับมารับรีทันที
ภนัสต์
ตอนนี้พี่ได้งานแล้วนะรี..อีกไม่นานพี่คงจะไปรับรีได้  รอพี่ก่อนนะ
รักน้องเสมอ
            ภนัสต์
จู่ๆน้ำใสๆก็ไหลออกมาจากดวงตาของหญิงสาวเธอกอดจดหมายฉบับบั้นไว้แน่นจนมันยับยู่ยี่ไปหมด 
            พี่นัสต์…ฮึก..เมื่อไหร่..พี่นัสต์จะกลับมารับรีสักที..ฮือออ~  หญิงสาวร้องไห้ครำครวญถึงพี่ชายของเธอ ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น
ปัง!! ปัง!!
            ไอ้รี..ไปกินข้าวได้แล้วโว้ย!  ฟักเด็กที่ป้านีเก็บมาเลี้ยงตะโกนขึ้น
            ฉันรู้แล้ว..เดี๋ยวจะออกไป!   หญิงสาวตอบเสียงห้วนพลางรีบเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มก่อนจะเก็บกล่องจดหมายและเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ของตัวเองไว้ในตู้เสื้อผ้าก่อนจะเดินออกไป
คฤหาสน์โรจนวัชระไพบูรณ์
            ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับอาซื่อหลานชายของกระผมในวันนี้  เสียงแหบแห้ง สำเนียงแปลกๆของเถ้าแก่สุรศักดิ์ดังขึ้นทั่วคฤหาสน์  ทำให้ผู้มาร่วมงานต่างต่างปรบมือแสดงความยินดีกับสิ่งที่เจ้าของงานพูดขึ้น
            ปีนี้..กระผมก็อายุ75แล้ว..คิดว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดที่กระผมจะยกกิจการและธุรกิจทุกๆอย่างที่ครอบครัวโรจนวัชระไพบูรณ์สั่งสมทำมาจนมีทุกวันนี้ มีหน้ามีตา มีชื่อเสียงได้ดั่งทุกวันนี้  กระผมจะยกกิจการทั้งหมดให้กับนายคชินทร์ธร โรจนวัชระไพบูรณ์   เมื่อสิ้นเสียงชายชราแขกในงานต่างปรบมือและโห่ร้องอย่างยินดีก่อนที่ทุกคนจะร่วมกันสังสรรค์ตามอัธยาศัย
            ขอบคุณคุณปู่มากๆนะครับที่ไว้ใจผม…  คชินทร์ธรชายหนุ่มที่มีรูปร่าง ผิวพรรณและใบหน้าที่งดงามพูดขึ้น  แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดออกไมค์แต่ก็เป็นที่สนใจของสาวๆในงานไม่ใช่น้อยเลย เพราะคชินทร์ธรเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลา เขามีจมูกโด่งสวยได้รูป รวมทั้งมีฐานะทางการเงินที่ดี และมีจบการศึกษามาจากสถาบันชื่อดังของประเทศอังกฤษทำให้เขาเป็นที่ต้องตาต้องใจหญิงสาวทุกๆคนที่ได้พบเจอ
            เพราะปู่รักลื้อมากยังไงล่ะ..ที่สำคัญเพราะลื้อเป็นหลานคนเดียวของปู่ด้วย  สิ้นประโยคสุดท้าย ชายหนุ่มถึงกับชะงัก เป็นหลานคนเดียวอย่างนั้นเหรอ?  ทั้งๆที่คชินทร์ธรมีลูกพี่ลูกน้องอยู่อีกคนหนึ่งคือธนดนัย หรืออาซานแต่ทำไมปู่ถึงบอกว่ามีเขาเป็นหลานเพียงคนเดียว 
            ล้างจานเสร็จแล้วไปถูห้องต่อด้วยนะไอ้รี  ป้านีสั่งก่อนจะเดินเข้าบ้านไป  รีพยักหน้ารับขณะล้างจาน  หญิงสาวมีหน้าที่ทำงานทุกอย่างในบ้านหลังนี้อยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นกวาดบ้าน ถูบ้าน ซักผ้าเรียกว่างานเบ็ดเตล็ดในบ้านเป็นหน้าที่ของเธอ มีเพียงฟักที่เป็นเด็กที่ป้านีเก็บมาเลี้ยงนั้น ไม่มีหน้าที่ใดๆในบ้านเลยสักอย่าง
โครม!!ตุ้บ!!
            นังรี!!!!   เสียงป้านีดังลั่นบ้านทำให้ภารีซึ่งนั่งล้างจานอยู่นอกบ้านตกใจจนต้องรีบลุกขึ้นเดินเข้ามาในบ้านทันที
            ป้านีเรียกรีทำไมจ้ะ?    หญิงสาวถาม  ขณะที่หน้าของป้านีกลับบึ้งตึง 
            มีอะไรงั้นเหรอ?..ดูนี่!!กระเป๋าเสื้อผ้าใบเบ้อเริ่มแบบนี้..มันหมายความว่ายังไงกันห๊า!!!  ป้านีชี้ไปยังกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ภารีเพิ่งจะเก็บเสร็จก่อนกินข้าว  ขณะที่ฟักได้แต่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่อย่างชอบใจ 
            เอ่อ..คือว่า..รี 
            ไอ้รีมันคงตั้งใจจะหนีป้านีไป..เพราะเรื่องที่ป้านีจะให้มันเข้าไปทำงานที่ร้านแน่ๆเลย  ฟักเสนอความเห็นยิ่งทำให้ป้านีรู้สึกโกรธภารีมากยิ่งขึ้น  ภารีไม่กล้าเถียงเพราะรู้ดีว่าป้านีรักฟักมากกว่าใครๆ
            นังรี..หนอย!!นี่มึงจะเนรคุณกูเหรอไง…กูเลี้ยงมึงมาตั้งแต่เด็กๆไม่สำนึกข้าวแดงแกงร้อนที่ราดกะบาลมึงบ้างเลยเหรอไงห๊า!!!  ป้านีพูดพลางตบศีรษะของภารีซ้ำไป-มาไม่ยอมหยุด  ภารีได้แต่ยืนนิ่งไม่ตอบโต้ใดๆ
            ตอบกูมาสิ..นังรี มึงจะหนีไปอย่างที่ไอ้ฟักมันบอกใช่ไหม!!!  ป้านีถามพลางเอามือทุบตีไปทั่วตัวของภารี  ภารีได้แต่เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความเสียใจ
            ฮึก..ฮือ..ป้านีจ้ะ..รีขอร้องเถอะนะจ้ะ..ป้านีจะทำอะไรรีก็ได้แต่อย่าบังคับให้นีไปทำงานที่ร้านเลยนะจ้ะ..ฮือ..ให้บีบนวด หรือว่าจะให้รีไปขนอิฐ ขนทรายก็ได้รีทำได้หมดเลยจ้ะ  ภารีพูดอย่างสะอึกสะอื้น พลางเอามือไปกอดเข่าของหญิงมีอายุอย่างน่าสงสาร
            และกูจะให้มึงไปขนอิฐ ขนทรายทำไมกันล่ะห๊า!!กะแค่ไปนั่งเล่นกับแขกในร้านแค่นิดหน่อยนี่มึงจะขาดใจตายเหรอไงกัน!!  ป้านีพูดพลางสะบัดขาแรงๆเพื่อให้หลุดจากการกอดรัดของภารี
            ไม่นะจ้ะ..ป้านี..รีไม่อยากทำ!อือ…ฮือ   หญิงสาวยังคงอ้อนวอน 
            ต่อให้มึงร้องให้ตายก็ไม่มีทางหรอกนะ..อย่ามาทำสำออยเลย…เดี๋ยวไม่นานก็ชินเองล่ะน่า  ป้านีพูดจบก็เดินออกไป   ก่อนที่ฟักจะเดินเข้ามาลากหญิงสาวเข้าไปในห้องของตัวเอง และจัดการล็อกประตูห้องไว้
            เปิดเดี๋ยวนี้นะไอ้ฟัก!!เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ..ฮืออออ  ภารีร้องได้พลางทุบประตุอย่างแรงแต่ก็ไม่ได้ผล
            เอ็งอยู่ในห้องนี้ไปจนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้…แล้วเดี๋ยวเจ๊เป็ดเค้าจะมารับเอ็ง  ฟักส่งเสียงออกมา  หญิงสาวได้แต่ร้องไห้ออกมาไม่หยุด  เธอเคยเห็นเด็กคนอื่นๆที่ถูกทำแบบเธอ  แต่เธอไม่เคยคิดว่าจะถูกป้าแท้ๆของตัวเองเอามาขายแบบนี้
หลังงานเลี้ยงเลิก…
            อาซื่อ..โตขึ้นเยอะเลยนะ  ปรีนาแม่เลี้ยงที่ยังสาวและสวยของเขาพูดพลางโผเข้ากอดเค้ารับขวัญ แต่มันช่างไม่ต่างอะไรกับการกอดกันระหว่างคู่รักเลย เพราะแม่เลี้ยงยังสาวของเขามีอายุเพียงแค่20ปลายๆเท่านั้นเอง ห่างกับคชินทร์ธรที่อายุ23 เพียงแค่5ปีเท่านั้น
            น้าปรีก็ยังสวยเหมือนเดิมเลย   ชายหนุ่มพูด 
            ตายจริง!พูดอะไรแบบนั้นล่ะ…ฮ่าๆๆ  ปรีนามักเป็นคนหลงตัวเองแบบนี้เสมอ
            พ่อดีใจและภูมิใจในตัวแกมากนะอาซื่อ  คฑาพ่อของเขากล่าวชื่นชมเขา ทั้งๆที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำพูดชมเชยแบบนี้จากปากของพ่อหลังจากที่แม่เสียไปเมื่อ7ปีก่อน คชินทร์ธรเผยยิ้มออกมาอย่างมีความสุขก่อนจะโผเข้ากอดพ่อของเขาที่เมื่อก่อนแม้แต่จะคุยกันดีๆยังทำไม่ได้เลยสักครั้ง
            ขอบคุณครับพ่อ..  ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย เพราะเขารู้สึกปลื้มปิติ
            แล้วนี่อาซานมันหายหัวไปไหนของมันอีกล่ะ!  เสียงเถ้าแก่สุรศักดิ์ดังทั่วคฤหาสน์  ทำเอาทุกคนต่างต้องเร่งกันโทรหาคนที่ถูกถามหา 
            อาหลี่!!ลูกของลื้อหายหัวไปไหนอีกแล้วอ่า…มันจะเอายังไงกับฉันกันฮะ!!   เถ้าแก่สุรศักดิ์หันไปดุลูกสาวของตัวเองต่อ 
              วันนี้..อาซานบอกว่าจะไม่กลับบ้านค่ะ…จะไปนอนค้างบ้านเพื่อน  วราภรณ์แม่ของธนดนัยบอก
             หึ..ลูกของลื้อเมื่อไหร่มันจะเลิกทำตัวแย่ๆแบบนี้สักทีกันห๊า!!  เถ้าแก่ตวาดเสียงดังทำเอาภายในคฤหาสน์ต่างเงียบลงทันที
            “พี่ชายกลับมาจากต่างประเทศแท้ๆทำไมไม่รู้จักมาต้อนรับหรือหยุดเที่ยวสักวันนึงไม่ได้หรือไง!
คฑาบ่นเสริมแทนลูกชาย ขณะที่คชินทร์ธรได้แต่ยืนนิ่งไม่พูดตอบโต้ใดๆ
            อั๊วขอโทษแทนอาซานด้วยแล้วกันนะเฮีย..เดี่ยวถ้าอาซานกลับมาเมื่อไหร่อั๊วจะสั่งให้รีบเข้าไปหาอาซื่อทันทีเลย  วราภรณ์พูดขอโทษแทนลูกชายตัวดี 
            ลื้ออย่าให้ท้ายลูกมากนักนะ…เดี่ยวมันจะยิ่งเสียคนยิ่งเด็กไม่มีพ่อด้วยแล้วไม่มีคนคอยอบรมสั่งสอนกันพอดี   คฑาบอกขณะที่วราภรณ์ได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่ตอบโต้พี่ชายแต่อย่างใด
            อั๊วก็เห็นด้วยกับที่อาหวงบอกนะอาหลี่…ลื้อควรจะอบรมสั่งสอนอาซานให้ดีๆ  เถ้าแก่สุรศักดิ์กล่าว

Actions

Information

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: