>เรื่องสั้น : กำหนดฟ้า ○ ชะตารัก

23 03 2011

> ชื่อเรื่อง : กำหนดฟ้า ○ ชะตารัก

ชื่อผู้แต่ง : เจิดจรัส • ขัดใจแม่

ชื่อตอน : Chapter ->3 ไม่มีทางเลือกอื่นใดๆ

ตอนที่ : 3

3

นังรี..นี่เอ็งยังไม่รีบไปที่ร้านกับนังเป็ดอีกหรือไง!!?  เสียงป้านีดังขึ้นก่อนที่ภารีจะสะดุ้งและผละออกจากเจ๊เป็ด

            ฮือ..ป้านีจ้ะ..อย่าให้รีไปขายตัวที่ร้านเลย ให้รีไปทำอะไรก็ได้..

            ไม่ได้..ฉันส่งแกให้เรียนหนังสือจนจบเสียเงินไปตั้งมากมาย แค่จะตอบแทนฉันแค่นี้ไม่ได้เหรอไง!!?  ยังไม่ทันที่ภารีจะพูดจบป้านีก็ตวาดไปทันที

            เอ่อ..พี่นี..ให้ไอ้รีมันไปเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าแทนได้ไหมล่ะ?  เจ๊เป็ดช่วยพูด 

            ไม่ได้..แกก็รู้นี่นาว่าที่ร้านตอนนี้มันเงียบแค่ไหน..  ป้านีถาม  เจ๊เป็ดได้แต่นั่งก้มหน้านิ่ง

            เอาอย่างนี้แล้วกัน..นังรีเอ็งไปทำงานที่ร้านสักเดือนนึงก่อนก็แล้วกัน..พอที่ร้านเริ่มมีลูกค้ามากขึ้นเหมือนแต่ก่อนแล้วเอ็งค่อยกลับมาช่วยข้าทำงานบ้านเหมือนเดิม  ป้านีบอกก่อนจะเดินออกไป 

            เอาเถอะนะรี..รีบไปที่ร้านกันเถอะ..เจ๊ต้องรีบไปแล้ว  เจ๊เป็ดบอกกับภารี

แกร๊ก..   

คฑาเปิดประตูห้องของลูกชายก่อนจะเดินเข้าไปเมื่อเห็นว่าคชินทร์ธรกำลังผูกเนคไทอยู่

            พ่อคิดว่าเรายังไม่ตื่นว่าจะเข้ามาปลุกสักหน่อย  คธาพูดจากับลูกชายอย่างอารมณ์ดี  คชินทร์ธรยิ้มรับ

            ผมไม่ใช่นักเรียนนอกที่ตื่นสายนะครับพ่อ  ชายหนุ่มตอบ

            งั้นแสดงว่าลูกพ่อก็พร้อมทำงานแล้วสินะ  คฑาแซวลูกชาย

            ครับพ่อ..ผมไปเรียนที่อังกฤษมาตั้งหลายปีก็เพื่อที่จะกลับมาช่วยพ่อและปู่ทำงานครับ  คฑาชะงักเล็กน้อยก่อนจะตบไหล่ลูกชายเบาๆ

            ดีมากลูก..ไปลงไปกินข้าวเช้ากัน  คฑาบอกลูกชาย

            เอ้าตื่นเช้าจังเลยนะอาซื่อ..  สุรศักดิ์ทักหลานชายพลางยิ้มแป้น

            คุณปู่ล่ะครับ..เมื่อคืนนอนดึกทำไมวันรี้ถึงได้รีบตื่น..อายุมากแล้วควรจะนอนพักผ่อนให้มากๆนะครับ คชินทร์ธรบอกพลางเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ทางด้านซ้ายมือของสุรศักดิ์ที่นั่งตรงหัวโต๊ะ

            โถ่เอ๊ย..ปู่มันใกล้จะตายเต็มทีแล้ว..จะรีบนอนไปทำไมกันล่ะ..เดี๋ยวก็จะได้นอนยาวๆแล้ว  สุรศักดิ์พูดอย่างปลงตกกับชีวิต  แต่ทำให้คนที่ได้ฟังกลับรู้สึกไม่ดี

            โถ่คุณพ่อทำไมพูดแบบนั้นล่ะครับ..ผมว่าเถ้าแก่ไฟแรงอย่างคุณพ่อน่ะ..อีกนานครับอาจจะจนลูกชายของอาซื่อโตเป็นหนุ่มเลยก็ได้ ฮ่าๆๆ คฑาพูดเล่นเพื่อกลบบรรยากาศ

            ฮ่าๆๆลื้อน่ะพูดอะไรแบบนี้ล่ะ  สุรศักดิ์มักจะพูดสำเนียงจีนกับลูกชายของเขา ยกเว้นอาซื่อกับอาซานที่เขาจะพูดด้วยสำเนียงไทยเท่านั้น

            เดี๋ยวปู่จะให้อาถงบอดี้การ์ดของปู่เป็นพี่เลี้ยงคอยดูแลลื้อนะอาซื่อ  สุรศักดิ์บอกหลานชาย  คชินทร์ธรชะงักก่อนจะหันมาถามปู่ของตัวเอง

            ทำไมผมจะต้องมีบอดี้การ์ดด้วยละครับปู่?  คชินทร์ธรถาม

            นี่ลื้อยังไม่ได้บอกอาซื่ออีกหรืออาหวง  สุรศักดิ์หันไปถามคฑา  คฑามีท่าทีอึกอักก่อนจะพยักหน้ารับ

            คือผมยังไม่มีโอกาสได้บอกเลยครับ  คฑาบอกเถ้าแก่สุรศักดิ์ผู้เป็นพ่อ

            เรื่องอะไรเหรอครับพ่อ?  คชินทร์ธรถาม

            เปล่าหรอก..รีบไปเถอะ..  คฑาบอกลูกชาย  ก่อนที่คชินทร์ธรจะลุกออกจากโต๊ะอาหารไปพร้อมด้วยบอดี้การ์ดคนใหม่ของเขา

             

            นายชื่ออะไร?  คชินทร์ธรถามอาถงบอดี้การ์ดขณะกำลังจะขึ้นรถ

            ผมชื่ออาทิตย์ครับ แต่ว่าคุณคชินทร์ธรเรียกผมสั้นๆว่าอาถงก็ได้ครับ  อาถงบอดี้การ์ดตอบอย่างสุขุม  คชินทร์ธรพยักหน้ารับ

            ตกลงฉันจะเรียกนายว่าอาถง..ส่วนนายก็เรียกฉันว่าอาซื่อก็พอแล้ว  อาถงพยักหน้าก่อนจะเปิดประตูรถให้คชินทร์ธร

            รอเดี๋ยว..รอเดี๋ยวจ้า!  เสียงแปร๋นดังมาแต่ไกลก่อนที่ปรีนาจะวิ่งออกมาจากบ้านแต่งกายสีฉูดฉาดผิดกับอายุและฐานะที่เธอเป็นอยู่ทางสังคม

            อาซื่อ..จะออกไปข้างนอกใช่ไหม..ให้น้าติดรถไปด้วยคนนะ..รถของน้าตอนนี้อยู่ที่อู่ซ่อมน่ะ  ปรีนาบอก  คชินทร์ธรพยักหน้ารับก่อนที่แม่เลี้ยงยังสาวของเขาจะรีบปรี่ขึ้นรถทันที

ภารีเดินมาหยุดอยู่หน้าร้านอาหารของป้านีก่อนที่เจ๊เป็ดจะไขกุญแจเปิดประตูร้านและเดินนำเข้าไป

            ร้านดาราณี  ภารีอ่านชื่อร้านออกมาก่อนจะเดินเข้าไปอย่างไร้ทางเลือก

            ไอ้รี..เอ็งไปนอนกับเจ๊นะรู้หรือเปล่าเจ๊มีคอนโดอยู่แถวๆนี้ล่ะ..และเอ็งก็มาทำงานกับเจ๊ด้วยจะได้ปลอดภัยรู้ไหม?  เจ๊เป็ดบอกพลางเดินมายังหลังร้าน  ภารีซึ่งได้แต่ยืนสำรวจร้านที่ตัวเองไม่เคยเข้ามารอบๆ ดูจากภายนอกแล้วร้านดูธรรมดาเหมือร้านอาหารทั่วไป  แต่พอเข้ามาด้านในแล้วร้านอาหารนี้ไม่ต่างอะไรจากผับหรือสถานบันเทิงเลย  หญิงสาวหยุดสายตาที่ตู้กระจกบานใหญ่ที่มีบันไดเป็นขั้นๆพอนั่งได้อยู่ประมาณ3ขั้น  หญิงสาวรู้สึกใจหายแวบทันทีที่เห็น ราวกับจะรู้ว่าในอีกไม่กี่ชม.ข้างหน้านี้ตัวเองจะต้องเข้าไปนั่งอยู่ในนั้นแล้ว

            รี..มัวทำอะไรอยู่รีบเข้ามาในนี้เถอะ..เดี๋ยวเจ๊จะสอนแต่งหน้าให้   เจ๊เป็ดขานเรียก  ก่อนที่ภารีจะรีบเดินไปตามเสียงเรียก  หญิงสาวเปิดประตูห้องเล็กๆห้องหนึ่งก่อนจะเห็นเสื้อผ้ามากมายกองระเกะระกะอยู่และเห็นกระจกบานใหญ่รวมทั้งเก้าอี้ไว้คอยนั่งแต่งหน้า

            มาเอากระเป๋าวางลงและมานั่งตรงนี้มา เดี๋ยวเจ๊จะสอนแต่งหน้าให้เอ็ง  เจ๊เป็ดบอก ภารีค่อยๆวางกระเป๋าก่อนจะเดินไปนั่งตามที่เจ๊เป็ดบอก เจ๊เป็ดเริ่มใช้ดินสอเขียนขอบตาไล้บริเวณขอบตาอย่างชำนาญ

            จำเอาไว้ด้วยล่ะ..ว่าเจ๊แต่งอะไร แบบไหนให้ ครั้งต่อไปเอ็งจะได้ทำเองได้…  เจ๊เป็ดพูดพลางเงียบไป  ทำให้หญิงสาวอดสงสัยไม่ได้จึงลืมตาขึ้น  เธอเห็นเจ๊เป็ดน้ำตาคลอทำให้หญิงสาวยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดีมากกว่าเดิม

            เจ๊เป็ด…  ภารีเรียกชื่อหล่อน

            เจ๊..เสียใจที่ช่วยอะไรเอ็งไม่ได้เลย..ซ้ำร้ายเจ๊ยังจะต้องมาคอยสอนเอ็งให้…  เจ๊เป็ดนิ่งไปไม่ยอมพูดอะไรต่อ  ภารีเริ่มมีน้ำตาเจิ่งออกมาบริเวณดวงตาก่อนที่น้ำตาหยดใสๆจะไหลอาบแก้มทั้ง2ของเธอ

            ไม่เป็นหรอกจ้ะ…รีไม่โกรธอะไรเจ๊เป็ด หรือว่าโทษเจ๊หรอกนะจ้ะ  หญิงสาวบอก

            มันเป็นเวรกำของเอ็งทำไว้แต่ชาติปางก่อนรู้ไหม..มันเลยทำให้เอ็งต้องมาทำงานขายตัวแบบนี้..  เจ๊เป็ดบอก

            จ้ะ..ฉันรู้  ภารีพยักหน้ารับ

            เอ็งเคยมีความฝันอยากจะเก็บเงินสักก้อนเพื่อไปตามหาพี่ชายของเอ็งไม่ใช่เหรอ?  เจ๊เป็ดถาม  ภารีชะงักก่อนจะพยักหน้ารับ

            ใช่จ้ะ..ฉันเคยฝันอยากมีเงินสักก้อนเพื่อตามหาพี่ภนัสต์พี่ชายของฉัน  ภารีบอก

            เอ็งก็ต้องเก็บเงินที่ได้จากการทำงานนี้ล่ะ  เจ๊เป็ดบอก

            แต่ว่า…  ภารีนิ่งไปไม่พูดอะไรต่อ เพราะรู้ดีว่าตัวเองจำเป็นจะต้องทำงานที่ร้านนี้

            และถ้าฉันหนีไปล่ะจ้ะ  หญิงสาวถาม

            ไม่ได้นะ..เอ็งหนีไม่ได้นะไอ้รี…ถ้าพี่นีจับได้หรือเจอเอ็งเมื่อไหร่..เอ็งอาจจะตายได้  เจ๊เป็ดพูดอย่างหวาดกลัว

            ฉันเองก็คิดว่าคงจะทำแบบนั้นไม่ได้หรอก..แถวนี้มีแต่แต่คนของป้านี้ทั้งนั้นเลย  ภารีพูดอย่างยอมรับชะตาชีวิต

            เอาเถอะวะ..อย่างน้อยเอ็งก็ไม่ได้ขายวิญญาณของเอ็งเลือด เนื้อกับร่างกายของเอ็งก็ยังคงเป็นของเอ็งอยู่วันยังค่ำล่ะ..เจ๊จะช่วยเอ็งให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้   เจ๊เป็ดบอก ภารีพยักหน้ารับ

            วันนี้อาซื่อเข้าบริษัทเป็นครั้งแรกเหรอจ้ะ?  ปรีนาแม่เลี้ยงยังสาวถามลูกเลี้ยงของตัวเองด้วยน้ำเสียงและท่าทางประหลาด ราวกับแมวกำลังจ้องจะตะครุบหนู

            อ่อ..ใช่ครับ แล้วน้าปรีจะไปไหนเหรอครับ?  คชินทร์ธรถามกลับ

            อ๋อ..น้าก็จะไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าสักหน่อยอ่าจ้ะ..เป็นผู้หญิงก็ต้องแต่งตัวสวยๆ ละก็บำรุงรูปร่างหน้าตาให้ดูดีอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้วนี่นา ยิ่งมีลูกเลี้ยงทั่งหนุ่มและหล่ออย่างเราด้วยแล้ว..น้าต้องยิ่งดูแลตัวเองจ้ะ  ปรีนาพูดพลางจ้องตาลูกเลี้ยง 

           

คฤหาสน์..

            อะไรกันอาหวง..ทำไมลื้อไม่ยอมบอกอาซื่อก่อนล่ะว่าทำไมเราจะต้องมีบอดี้การ์ดให้อีอ่า!  เถ้าแก่

สุรศักดิ์อารมณ์ไม่ดีทันที

            ผมขอโทษครับพ่อแต่ผมยังไม่กล้าบอกอะไร..ผมกลัวอาซื่อไม่ยอมไปทำงาน  คฑาบอก  เถ้าแก่สุรศักดิ์มองลูกชายของตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมา

 


Actions

Information

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: